Op 23 juni kwamen ruim 200 studenten van Summa College Sociaal Werk samen tijdens het eindevent van We Are In Charge – Social Projects in het Parktheater Eindhoven. Daar deelden jongeren wat zij tijdens hun maatschappelijke challenges hadden gedaan, geleerd en betekend voor anderen.
Jao is zeventien jaar en volgt zijn opleiding aan het Summa College. Voor Social Impact kwam hij in een groep terecht waarin de studenten zelf een doelgroep mochten kiezen.
De keuze viel op ouderen. Via Archipel gingen ze aan de slag met bewoners met dementie.
Ze hielpen onder andere bij bloemschikken, sport- en beweegactiviteiten en momenten waarop dieren op bezoek kwamen.
‘Dit is eigenlijk niet mijn doelgroep’
Jao is er open over: in het begin stond hij niet bepaald te springen.
“Ik was niet zo gemotiveerd. Ik dacht: ouderen zijn niet mijn doelgroep.”
Toch besloot hij zich ervoor open te stellen en de bewoners echt te leren kennen.
Dat veranderde zijn beeld.
“Uiteindelijk bleek ik het toch een best leuke doelgroep te vinden. Ik vind het goed van mezelf dat ik daar voorbij heb gekeken en me heb opengesteld voor iets waar ik eerst geen interesse in dacht te hebben.”
En Jao ontdekte nog iets over zichzelf.
Hij dacht altijd dat hij niet genoeg geduld zou hebben om met ouderen te werken. Tijdens het project bleek dat mee te vallen.
“Ik ben erachter gekomen dat ik toch geduldiger ben met ouderen dan ik dacht.”
Een bewoner die hem herkende
Het mooiste moment kwam niet tijdens een grote activiteit.
Het gebeurde gewoon toen Jao weer binnenkwam.
De studenten kwamen iedere week terug bij Archipel. Eén bewoonster begon hen na verloop van tijd te herkennen.
“Ze zei echt: leuk dat jullie er weer zijn. Dat vond ik heel bijzonder.”
Juist omdat de vrouw dementie had, maakte dat extra indruk op hem.
“Dat ze je dan toch onthoudt en zo enthousiast is om je weer te zien, dat vond ik echt heel mooi.”
Het was een klein moment, maar voor Jao maakte het zichtbaar dat hun bezoek iets betekende.
Niet alles kun je zelf oplossen
Werken met mensen met dementie bracht ook lastige situaties met zich mee.
Na een activiteit wilde een bewoonster bijvoorbeeld terug naar haar huis in Kaatsheuvel. Ze raakte in de war over de bus en hoe ze thuis moest komen.
Jao wist op dat moment niet precies hoe hij moest reageren.
“Je bent daar nog niet voor opgeleid. Dan denk je wel even: wat moet ik nu doen?”
In plaats van zelf maar iets te proberen, schakelde hij een vaste begeleider in. Samen werd de situatie opgelost.
Ook dat hoorde volgens hem bij het leerproces: herkennen wanneer je iets zelf kunt doen en wanneer je hulp moet vragen.
Het vertrouwen krijgen
Tijdens het project kregen Jao en zijn medestudenten steeds meer verantwoordelijkheid.
Op een bepaald moment gingen de vaste medewerkers andere bewoners ophalen en lieten zij Jao en twee andere studenten zelfstandig bij de groep achter.
“Ze zeiden: blijven jullie maar bij de rest. We vertrouwen jullie. Het komt goed.”
Voor Jao was dat het moment waarop hij zich echt in charge voelde.
Niet omdat hij alles ineens wist, maar omdat professionals hem en zijn medestudenten genoeg vertrouwden om zelf verantwoordelijkheid te nemen.
Eerst proberen, dan pas oordelen
Als Jao één ding heeft geleerd, is het dat je niet te snel moet denken dat een doelgroep of ervaring niets voor je is.
“Door We Are In Charge heb ik geleerd dat ik meer open moet staan voor nieuwe doelgroepen waarvan ik eerst denk dat ze niet bij mij passen.”
Zijn ervaring bij Archipel liet hem zien dat een eerste indruk niet altijd klopt.
Door mee te doen, contact te maken en zichzelf de tijd te geven, ontdekte Jao een kant van zichzelf die hij vooraf niet had verwacht.
En soms is dát precies wat er gebeurt als je uit je vertrouwde wereld stapt: je leert niet alleen een ander beter kennen, maar ook jezelf.